Tańczące stokrotki

Tańczące stokrotki (łac. bellis clakierus) - jeden z eksperymentów Zenona Butlera, jak sam określił "jego skromny wkład w botanikę progresywną".

Sposób hodowli

Klaszczące stokrotki Butler otrzymał drogą selekcji progresywnej. Początkowo wziął dziesięć stokrotek i puszczał muzykę. Jeśli jakakolwiek z roślinek choćby się kiwnęła, wygrywała, a reszta była wyrzucana. Ta, która się poruszyła, w kolejnym pokoleniu dawała bardziej kiwające się stokrotki. Profesor prowadził taką selekcję tak długo, aż otrzymał stokrotkę kiwającą się do rytmu, a wreszcie i taką, która tańczy i klaszcze.

Aby zachęcić taką stokrotkę do tańca, Butler podczas lekcji dodatkowej kazał Felixowi i Netowi zeskrobać ptasie odchody z parapetów. Rozpuścił je później w wodzie i podlał roślinkę, dodatkowo włączając muzykę. Po minucie kwiatek zaczął kiwać płatkami do rytmu, po trzech minutach cała łodyga przeginała się niczym hawajska tancerka.