Far Diver

Far Diver – sonda kosmiczna mająca na celu badanie Europy, księżyca Jowisza, wykorzystana w celu wywołania efektu Carringtona.

Budowa

Składała się z dwóch części: lądownika, Far, który miał zostać na powierzchni, oraz sondy właściwej- Diver – torpedy mającej przebić się przez pokrywę lodową i dotrzeć do oceanu. Oba fragmenty połączone były światłowodem w celu przesłania danych spod lodu do lądownika, który następnie miał przekazać dane na Ziemię. Źródłem ciepła próbnika był rozpad promieniotwórczy.

Przebieg misji

Sonda "Far Diver" wystartowała pięć lat przed wydarzeniami opisanymi w książce. Została wysłana przez NASA w kierunku Europy (księżyc Jowisza) w celu poszukiwania śladów życia. Zanim sonda osiągnęła cel ktoś włamał się do komputera pokładowego wykorzystując prototypowy komputer kwantowy. Sygnał nadany z radioteleskopu w Ameryce Południowej przeprogramował ją i zmienił docelowy kierunek. Gdy po kilku minutach ktoś się zorientował nie można było nic zrobić, ponieważ w silnikach zostało zbyt mało paliwa. Początkowo zakładano, że celem może być jakieś miasto na Ziemi. Naukowcy wyliczyli, że Far Diver ominie planetę i skieruje się w stronę Słońca. Zaczęły pojawiać się teorie spiskowe, że ktoś nie chce dopuścić, aby ludzkość poznała prawdę o życiu na Europie, jednak przestano się nią interesować – problem sondy miał się sam rozwiązać. Pojedynczy naukowcy apelowali, że zagrożenie jest realne nawet jeśli prawdopodobieństwo wywołania efektu Carringtona jest znikome. W przeciągu kilku dni wysłano cztery sondy: dwie amerykańskie (New Hope i New Hope 2) jedną europejską (POA-17) i jedną chińską, które miały zniszczyć Far Diver, lecz żadna z nich jej nie dogoniła. Sonda uderzyła w słońce, spowodowała koronalny wyrzut masy i burzę magnetyczną skierowaną w stronę Ziemi. Za sprawcę przechwycenia sondy i wywołania efektu Carringtona uznano nieistniejącego Rahmanasa, lecz tak naprawdę zrobił to Morten.